جوان منتظر

قصرشیرین

جوان منتظر

قصرشیرین

این وبلاگ یک وبلاگ چند منظوره است که تمرکز ان بر مسائل و موضوعات روز است که در کنارموضوعات مذهبی،اخبار،رسانه،سینما،فناوری اطلاعات،امنیت،استراتژی و سرگرمی سعی در افزایش اگاهی نسبت به حقایق دارد

جنبش letter4u

log
طبقه بندی موضوعی
جستجو در وبلاگ
حدیث

به نقل از وبلاگ مسافر66:

صدر اسلام، گنجینه‌ی عظیمی است که پس از 1400 سال، هنوز و برای همیشه، زنده است و البته، خیلی از وقایع آن، درست و دقیق، واکاوی نشده است و همه‌ی ظرایف و لطایف آن، تشریح نشده است و لذا به راحتی می توان آن را منطبق با خواست خود، تفسیر و تأویل کرد. از همین روست که در این ایام، که کشور و به خصوص تیم مذاکره‌کننده‌ی هسته‌ای، نیاز به دقت و تمرکز فراوان دارند، عده‌‌ای، برای ناپایداری و سازش‌گری خود، حتی حاضرند که وقایع صدر اسلام را هم، دست‌مایه قرار داده و برای بقای حزبی و سیاسی خود، کلاهی ببافند به قاعده‌ی سر مردم. شرایط پیمان حدیبیه، هیچ انطباقی با شرایط امروز جامعه‌ی ما ندارد و اگر کسانی در وقایع صدر اسلام، به دنبال یافتن واقعه‌‌ای نظیر آن ‌چه که می‌خواهند در پرونده‌ی هسته‌ای رخ دهد، می‌گردند، بهترین نمونه‌ی آن، مسئله‌ی قعود امام حسن (ع) در ساباط و توافق‌نامه‌ی تحمیلی به ایشان است نه پیمان حدیبیه.

 


این هر دو اتفاق، در تاریخ، با عنوان «صلح» ثبت شده‌اند اما این اشتراک لفظی، نباید ما را به این خطا بیندازد که هر دو، یک شأن و یک ماهیت دارند! در هر دو واقعه البته، صلح از جانب ولی امر صورت گرفت و در ظاهر، یک معنا، برداشت می‌شود اما در باطن، جنس صلح حدیبیه با جنس واقعه‌ای همچون فتح مکه، برابری می‌کند و جنس صلح امام حسن (ع) با جنس حکمیت تحمیلی خوارج به امیرالمومنین در صفین، و از همین روست که امام خمینی (ره) در دوم شهریور سال 1365، مصادف با عید غدیر همان سال، می‌فرمایند: «آن صلح تحمیلى که در عصر امام حسن واقع شد، آن حکمیت تحمیلى که در زمان امیرالمؤمنین واقع شد و هر دویش به دست اشخاص حیله‌‏گر درست شد، این ما را هدایت مى‏‌کند به اینکه نه زیر بار صلح تحمیلى برویم و نه زیر بار حکمیت تحمیلى.»

در صلح حدیبیه، حضرت نبی (ع)، به عنوان ولی امر جامعه‌ی مسلمانان، تشخیص دادند که باید پیمان صلح، نوشته شود و اتفاقا این تعدادی از افراد بودند که زیر بار امر ولی نرفتند و با پیمان، مخالفت می‌کردند و می‌خواستند «توافق نکردن» را به ولی امر، تحمیل کنند و این درست نقطه‌ی مقابل جریان وقایع در دوران امام مجتبی (ع) است. امام مجتبی (ع)، به عنوان ولی امر جامعه‌ی مسلمین، مخالف پیمان بود و عملکرد اصحاب و یاران ایشان، کار را به جایی رساند که ایشان، مجبور به توافق با معاویه‌ی ملعون شدند یعنی در واقع، «توافق» به ولی امر، تحمیل شد. شرایط امروز ما در قضیه‌ی هسته‌ای، شبیه به کدام واقعه است؟! ولیّ امر امروز امت (مد ظله)، به دنبال توافق است یا عده‌ای از اصحاب، می خواهند توافق را به ایشان، تحمیل کنند، آن هم توافق به هر قیمت را!؟ بهترین تعبیر برای حرکت امام حسن (ع)، همان «نرمش قهرمانانه» است اما این تعبیر، همان قدر که بر ارج و قدر و ارزش امام مجتبی (ع)، می‌افزاید، از قدر و ارج اصحاب و یاران آن روزگار ایشان، می‌کاهد و به همین دلیل است که در سراسر تاریخ شیعه، آن جماعت تحمیل‌گر، این قدر ذلیل و زبون و بی‌وفا، خوانده می‌شوند و همین قضاوت تاریخ، کافی است تا عده‌ای، درس عبرت بگیرند. بالاخره عمر شما هم مثل همه‌ی أبنای ‌آدم، به سر خواهد آمد و تاریخ، در مورد شما هم قضاوت خواهد کرد!

نکته‌ی مهمی که باعث شد عده‌ای از اصحاب و مردم، چه در قضیه‌ی حدیبیه، چه در قضیه‌ی حکمیت صفین، چه در قضیه‌ی صلح امام حسن (ع) و چه در 36 سال بعد از انقلاب اسلامی ایران و چه در همین مسئله‌ی توافق هسته‌ای، رفوزه شوند و در آزمون سراسری تاریخ یعنی «آزمون ولایت‌پذیری»، ناموفق عمل کنند، این است که این افراد، هیچ گاه حاضر نبودند تن به «تشخیص و تصمیم ولی امر» بدهند و همواره خود را در عرض و هم‌تراز با ولی امر، قرار می‌دادند و لذا همین «خود را در عرض ولی امر قرار دادن»، منتج به «اعتراض به ولی امر» گشته و آن افراد را در آزمون، رفوزه کرده است. ولی امر، همواره از اطرافیان، مشاوره گرفته است اما او هم وظیفه دارد که فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّه‏، و باقی اصحاب و افراد هم باید به تشخیص و تصمیم ولی امر، گردن بنهند حتی اگر مطابق با خواست و نظر آنها نباشد.

امروز اما عده‌ای، با علم به این مسئله، سعی دارند با فضاسازی رسانه‌ای و ایجاد درخواست‌هایی خاص در مردم، تصمیم و تشخیص ولی امر را جهت‌دهی کنند. هر زمان که کسانی بتوانند به هر نحوی، ولی امر و امام جامعه را به تصمیم مورد نظر خود برسانند و برای جهت‌دهی تشخیص و تصمیم او، ریل‌گذاری خاصی، صورت دهند، آن تصمیم و آن واقعه، بر ولی امر، «تحمیل» شده است. این اتفاق، در واقعه‌ی صلح امام مجتبی (ع)، رخ داد و همه‌ی تاریخ، گواه این است که حضرت امام مجتبی (ع)، به هیچ وجه، موافق توافق با معاویه‌ی ملعون نبودند و لذا مجبور شدند که تن به توافق با شیطان بدهند.

بسیار قیاس نابه‌جا و ساده‌‌انگارانه‌ای است که مسامحه‌ی پیامبر اعظم (ص) در صدر توافق‌‌نامه‌ی حدیبیه و در مسائلی همچون «بسم الله الرحمن الرحیم» و «رسول الله»، مبنایی برای وادادگی در مفاد توافق‌‌نامه‌ی هسته‌ای قرار داده شود و از آن، راهی برای امتیاز دادن به دشمن در توافق‌نامه‌ی هسته‌ای، بافته شود. حضرت پیامبر (ص)، در هیچ یک از مفاد و مواد توافق‌نامه‌ی حدیبیه، سستی به خرج نداده و ذره‌ای از حقوق مسلمانان کوتاه نیامدند و اساساً به دنبال توافق ناممکن «برد - برد» نبودند. بالاخره، «برد طرف مقابل در توافق‌نامه» که اتفاقاً دشمن درجه‌ی یک شما هم هست، قطعاً با باخت شما باید همراه باشد. در پیمان حدیبیه، هدف پیامبر جلیل القدر اسلام (ص)، «توافق به هر قیمت» نبود و لذا در «بیعت تحت الشجره»، با اصحاب، پیمان بست که یا با قریش می‌جنگد و یا مسئله، به صورت دیگری، حل می‌شود؛ یعنی پیامبر اسلام (ص)، با آنکه ساز و برگ جنگی، با خود نبرده بود، گزینه‌ی جنگ را از روی میز، حذف نکرده بود.

هدف پیامبر اکرم (ص)، إحقاق حق مسلمانان بود و نه توافق و بازی سیاسی، چون اصلاً مسئله ی پیامبر (ص)، انتخابات مجلس و یا انتخابات دوره‌ی بعد ریاست‌جمهوری نبود و مسئله‌ی ایشان، حقوق و عزت اسلام و مسلمین بود. در کنار همه‌ی اینها، باید توجه داشت که پیمان حدیبیه، ماهیتاً یک پیمان قومی بود و میان دو تیره از قوم عرب و در داخل سرزمین‌های شبه‌جزیره‌ی حجاز که پیامبر اسلام (ص)، با همسایگان خود منعقد کرد تا با فراغت از توطئه‌های آنها، با ابرقدرت‌های جهانی، وارد مبارزه شود.

اصلاً کسانی که توافق هسته‌ای را با پیمان حدیبیه، قیاس می‌کنند، مگر در رویایشان، «فتح مکه» را دیده‌اند که این‌گونه سینه‌چاک توافق به هر قیمت شده‌اند؟ هیچ جای قرآن کریم، خدا وعده نداده است که اگر توافق کردید، من شما را فتح و نصر، می‌دهم اما در تمام وعده‌های خداوند به مسلمانان در قرآن، این هست که اگر در برابر دشمنان، مقاومت و استقامت کردید و إدبار به دشمن نکردید (إِلاَّ مُتَحَرِّفاً لِقِتالٍ أَوْ مُتَحَیِّزاً إِلى‏ فِئَة)، فتح و نصر الهی و همه‌ی جنود خدا، به شما رو می‌کنند.

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی